Kulluğun son noktasına gelen insan ‘ hiç’tir ve’ hep’e ayna olmuştur.
Hep, kendini hiçe ulaşan kulunda görmeye başlar.
Zat’ı itibariyle Allah, sonsuz bir deniz, insan ise o denizden alınmış bir damla su gibidir. O damlanın denizden alındığının ve aslının su olduğunun bilinmesi önemlidir ki bu da denizdeki ve damladaki zatın, yani hakikatin farklı olmaması demektir.
An denen nokta aşk noktasıdır.
O noktanın verdiği hareketle dolaşma, gezinme ve uzaklaşma olunca zaman kavramı ortaya çıkar.
O noktada ne derinlik, ne uzunluk vardır ama uzaklaşınca zaman ortaya çıkmaktadır.
Tevhid’de birden başka bir şey yoktur.
Her şey birin bir başka bir bire eklenmesiyle ortaya çıkar.
Burada görülen çokluk, birin aynalardaki görüntüsünden başka bir şey değildir.
Ehl-i tevhid bilerek, Allah için çalışır.
Diğerleriyse kendileri için çalıştıklarını zannederek bilmeden, Allah için çalışırlar.
Işık ve sevgiyle kalın!