Maçtan dakikalar (İlk yarı)
20. dakikada yaklaşık 30 metreden Arda Güler'in kullandığı serbest vuruşta top sol köşeden ağlara gitti. 1-0
27. dakikada sol kanattan Doku'nun yerden pasında penaltı noktasının biraz solunda bulunan De Bruyne'nin gelişine vuruşunda top kaleci Uğurcan’ın üzerinden filelerle buluştu. 1-1
30. dakikada sağ iç kulvarda topla buluşan Raskin'in ortasında arka direkte topu kontrol eden De Cuyper sağına pasını aktardı. Ceza sahası dışı sağ çaprazında bulunan Moreira'nın vuruşunda kaleci Uğurcan topu çıkardı. Daha sonra De Cuyper topu önünde bularak bir kez daha sağına doğru pasını aktardı, kaleci Uğurcan'ı geçen topa kale sahasında De Ketelaere dokunarak meşin yuvarlağı ağlara gönderdi. 1-2

Maçtan dakikalar (İkinci yarı)
54. dakikada Enes Ünal ile verkaç yapan Arda Güler'in sağ çaprazdan vuruşunda top kaleci Lammens'te kaldı.
62. dakikada Arda Güler'in pasına hareketlenen Barış Alper Yılmaz'ın ceza sahası ön çizgisi üzerinden sol çaprazdan vuruşunda kaleci Lammens topu kontrol etti.
82. dakikada ceza sahası içi sağ çaprazında topla buluşan Deniz Gül sert vuruşunda kaleci Lammens topu çıkardı. Ardından savunmada Castagne topu uzaklaştırdı.
90+2. dakikada ceza sahası içi sağ çaprazında topla buluşan Hakan Çalhanoğlu'nun yakın mesafeden vuruşunda kaleci Lammens topu ayağıyla çeldi.

Stat: Gürsel Aksel
Hakemler: Sandro Scharer, Stephane De Almeida, Jonas Erni
Türkiye: Uğurcan Çakır, Merih Demiral, Ozan Kabak, Ferdi Kadıoğlu, Orkun Kökçü (Hakan Çalhanoğlu dk. 58), Arda Güler, İsmail Yüksek (Salih Özcan dk. 70), Oğuz Aydın (Zeki Çelik dk. 70), Enes Ünal (Deniz Gül dk. 58), Yunus Akgün, Barış Alper Yılmaz (Can Uzun dk. 80)
Yedekler: Ersin Destanoğlu, Berke Özer, Emirhan Topçu, Eren Elmalı, Ahmetcan Kaplan, Mustafa Eskihellaç, İlhan Fakılı
Teknik Direktör: Sergen Yalçın
Belçika: Senne Lammens, Brandon Mechele, Maxim De Cuyper, Nathan Ngoy, Timothy Castagne, Kevin De Bruyne (Leandro Trossard dk. 69), Youri Tielemans, Charles De Ketelaere (Hugo Cuypers dk. 80), Diego Moreira (Dodi Lukebakio dk. 68), Nicolas Raskin (Hans Vanaken dk. 90+3), Jeremy Doku (Mika Marcel Godts dk. 80)
Yedekler: Maarten Vandevoordt, Mike Penders, Kyriani Sabbe, Arthur Theate, Josue Ndenge Kongolo, Joaquin Seys, Mandela Keita
Teknik Direktör: Mark van Bommel
Goller: Arda Güler (dk. 20) (Türkiye), Kevin De Bruyne (dk. 27), Charles De Ketelaere (dk. 30) (Belçika)
Sarı kartlar: Ozan Kabak, İsmail Yüksek (Türkiye)/ (İHA)

Yeşil dönüşümün ortaya çıkardığı yeni meslek alanlarına gençleri hazırlamayı amaçlayan projenin eğitim sürecinin tamamlanmasının ardından İZSİAD Genel Sekreteri Nilhan Antitoros'un moderasyonunda bir toplantı düzenlendi. İYTE Rektörü Prof. Dr. Yusuf Baran'ın bir sunum yaptığı etkinliğe TEV İzmir Şube Yürütme Kurulu Onursal Başkanı Şule Karabağlı da katılırken, toplantıda proje sonuçları paylaşıldı ve sertifika takdimi de yapıldı.

Toplantının açılış konuşmalarını İZSİAD Yönetim Kurulu Başkanı Alaattin Yüksel, Türk Eğitim Vakfı İzmir Şube Başkanı Gülnur Soybayraktar ve Uslu Mühendislik Yönetim Kurulu Başkanı Selim Uslu yaptı. Ardından İZSİAD Proje Koordinatörü Çağdaş Erekli, akademinin sonuçlarını ve eğitim sürecinde elde edilen verileri katılımcılarla paylaştı.

Yüksel: "Yeşil dönüşüm tek bir bölümün değil, hepimizin işi"

İZSİAD Yönetim Kurulu Başkanı Alaattin Yüksel, konuşmasına salondaki gençlerin birkaç yıl önce adı bile konmamış mesleklere hazırlandığını hatırlatarak başladı. Enerji verimliliği, karbon ayak izi hesaplama, batarya ve geri dönüşüm teknolojileri ile yeşil veri analizi gibi becerilere sanayinin giderek daha çok ihtiyaç duyduğunu belirten Yüksel, "Gençlerimizin meslek seçerken yalnız bugünün işlerine değil, on yıl sonra ihtiyaç duyulacak işlere de bakmasını istiyoruz. Yeşil Meslekler Akademisi'ni, gençleri bu mesleklerle bugünden tanıştırmak için kurduk. Bu meslekler yalnız mühendisleri değil; tasarımcıları, veri uzmanlarını, teknisyenleri ve iktisatçıları da bekliyor. Yeşil dönüşüm tek bir bölümün değil, hepimizin işi" dedi.

Soybayraktar: "Türkiye'nin dört bir yanından gençlere ulaştık"

Türk Eğitim Vakfı (TEV) İzmir Şube Başkanı Gülnur Soybayraktar ise projenin gençlere sunduğu fırsatların yanı sıra Türkiye genelinde geniş bir katılımcı kitlesine ulaşmasının önemine dikkat çekti. Başvuru sürecinde farklı şehirlerden ve üniversitelerden yoğun ilgi gördüklerini belirten Soybayraktar, "Gençlerin geleceğin mesleklerine hazırlanması, değişen iş gücü piyasasına uyum sağlayabilmeleri ve kendi yeteneklerini yeni alanlarda geliştirebilmeleri açısından bu tür projeleri çok değerli buluyoruz. Gençlerimiz bu alana oldukça büyük bir ilgi gösterdi. Gençlerimize bundan sonraki hayatlarında başarılar diliyoruz " dedi.

Uslu: "Eğitim programı yüksek memnuniyetle tamamlandı"

Uslu Mühendislik Yönetim Kurulu Başkanı Selim Uslu da proje kapsamında gerçekleştirilen eğitimlerin içeriğine ve katılımcıların gösterdiği ilgiye değindi. Akademisyenlerin ve sektör profesyonellerinin katkılarıyla hazırlanan programın gençler için önemli bir öğrenme deneyimi sunduğunu ifade eden Uslu, şunları söyledi:

"Yeşil Meslekler Akademisi'nin en önemli kazanımlarından biri, gençleri henüz eğitim hayatlarının içindeyken sanayinin ve ekonominin geleceğini şekillendiren mesleklerle buluşturması oldu. Akademisyenlerimizin ve sektör temsilcilerimizin gönüllü katkılarıyla yürütülen bu programın katılımcılar tarafından yüzde 94,6 memnuniyet oranıyla değerlendirilmesi bizleri ayrıca mutlu etti. Gençlerin edindikleri bilgileri kariyer yolculuklarında kullanmalarını ve yeşil ekonominin ihtiyaç duyduğu alanlarda kendilerine yer bulmalarını diliyorum."

Prof. Baran: "Geleceğin sorunları geleceğin meslekleridir"

İYTE Rektörü Prof. Yusuf Baran ise günün konuşmacısı olarak 'Girişimci Liderlik' adıyla bir sunum gerçekleştirdi. Konuşmasında bilginin ve bilimin öneminin altını çizen Prof. Baran, "Geleceğin sounları geleceğin meslekleridir" dedi.

'Olmak' ile 'Yapmak' arasındaki farkın çok büyük olduğunu vurgulayan Prof. Baran, "Bir tarafta 100 profesör mü istersiniz yoksa kansere çözüm bulan bir biyoloğa mı yatırım yaparsınız. Ben biyoloğu tercih ederim. Çünkü 'olmak' değil 'yapabilmek'tir önemli olan" dedi.

Ayrıca sunumunda geleceğin sorunlarını barış, demokrasi, artan nüfus, gıda güvenliği, terörizm, adalet ve hukuk olarak sıralayan Prof. Baran, "Sorun çözen insana ihtiyacımız var. Artık nüfusunun sayısı ya da sahip olduğunuz kara parçasının önemi yok, ne kadar nitelikli insana sahipsiniz o sizin zenginliğinizi belirler" diye konuştu.

74 Kursiyere sertifika

Açılış konuşmalarının ardından İZSİAD Proje Koordinatörü Çağdaş Erekli, Yeşil Meslekler Akademisi'nin uygulama sürecini ve sonuçlarını paylaştı. Duyuru sürecinde projenin web sitesinin, hedefin 2,8 katı olan yaklaşık 14 bin tekil ziyaretçiye ulaştığını belirten Erekli, 17 günlük başvuru döneminde kontenjanın 4,5 katı başvuru alındığını aktardı. Başvuruların, kimlik bilgileri gizlenerek iki bağımsız değerlendirici tarafından puanlandığını ifade eden Erekli, programa 37 farklı ilden ve 53 farklı üniversiteden 100 gencin seçildiğini söyledi. Seçilen gençlerin yüzde 58'i TEV bursiyeri, yüzde 23'ü 6 Şubat depremlerinden etkilenen illerden, yüzde 29'u ise İzmir'den oldu.

29 Eylül–15 Ekim tarihleri arasında çevrim içi yapılan altı oturumda 12 konuşmacının gençlerle buluştuğunu ve oturumların ortalama memnuniyetinin yüzde 94,6 olduğunu aktaran Erekli, program sonu anketinin sonuçlarını da paylaştı. Ankete yanıt veren katılımcıların tamamı yeşil meslekler ve kariyer olanakları hakkındaki bilgisinin arttığını, yüzde 88'i ise bu alanda kariyer yapma ilgisinin arttığını belirtti. Altı oturumun en az beşine katılan 74 genç sertifika almaya hak kazandı. Sertifikalar, sonradan değiştirilmediği bağımsız olarak doğrulanabilsin diye Bitcoin blok zincirine mühürlendi; katılımcıların kişisel verileri blok zincire kaydedilmedi.

Erekli, program sonrasında başlatılan "Yeşil Mod" mentörlük çalışmasında gençlerin özgeçmişlerinin değerlendirilerek kişiye özel geri bildirim kartları hazırlandığını ve sekiz bölüm ailesi için kariyer kiti sunulduğunu da anlattı.

Proje kapsamında yürütülen "Geleceğin Mesleği Yeşil" sosyal medya kampanyası hakkında da bilgi veren Erekli, yeşil meslekleri ve yeşil dönüşümü geniş kitlelere anlatan ve TEV Yeşil Kariyer Burs Fonu'nu duyuran kampanyanın bugüne kadar 300 binin üzerinde erişime ve 15 bine yakın etkileşime ulaştığını belirtti. Sürmekte olan kampanyanın tamamlandığında yaklaşık 600 bin erişime ve 25 bin etkileşime ulaşması bekleniyor.

Toplantı, eğitim sürecini başarıyla tamamlayarak sertifika almaya hak kazanan gençlere belgelerinin takdim edilmesiyle sona erdi.

Osmanlı Devleti, son yüzyıllarında nafile çabalarla çöküşten kurtulmaya çalıştı. Bu çabaları başarısız olsa da Kurtuluş Savaşı’nın verilebilmesine ve Cumhuriyetin kurulabilmesine imkan sağladı. Aslında bilenen adıyla Tanzimat Fermanı (Gülhane Hattı Hümayunu), bozulan düzeni yeni baştan düzeltmeyi ve Osmanlı ahalisi arasında fark gözetmemeyi vaat ediyordu. Ancak millet sistemi çerçevesinde yüzyıllarca yan yana ama ayrı kompartımanlarda yaşayanların ortak bir kimlik etrafında birleşmesi mümkün değildi. Bununla birlikte bu denendi. Birinci Meşrutiyet ve onun egemen düşünce yapısı olan Osmanlıcılık, farklı etnik ve dinsel kökenlerden gelen insanların parlamentoda temsil edilerek sisteme entegre edilmeleri, böylece de ayrılıkçı amaçlardan vazgeçecekleri umudunu kapsamaktaydı. Osmanlıcılık düşüncesinin bir diğer adı da ittihad-ı anasır idi; yani dini ve etnik unsurların birliği.

Birinci Meşrutiyetin anayasası olan 1876 Anayasasının 8. Maddesi, “Devleti Osmaniye vatandaşı olan fertlerin tümüne hangi din ve mezhepten olurlarsa olsunlar istisnasız Osmanlı olarak tanımlanırlar…” demektedir.

Bir geleneksel imparatorluk olarak din ve mezhep ayrımı gözetmeksizin halkın tümünü Osmanlı olarak tanımlamak, “hayali” bir millet yaratmak anlamına geliyordu. Bir “hanedan” adını millet yerine koymak elbette gerçekçi değildi. Günümüzde bile kendini “Osmanlı torunu” olarak tanımlayanlar var. Oysa hanedan aidiyeti değil, milliyet aidiyeti esastır. Avrupa’da örneğin kendini Habsburg torunu, Burbon torunu, Hohenzollern torunu olarak tanımlayana rastlamazsınız. Hanedan ailesine mensupsanız o ayrı elbette. Nasıl o dönemde Osmanlı milleti tanıtımı gerçekçi değildiyse bugün de Osmanlı torunu olmak o ölçüde gerçekçi değil. Ancak şüphesiz Osmanlı tanımı geniş ve kapsayıcı bir tanımdı. Aslında kendini Osmanlı torunu olarak görmek aidiyet tanımında bugün yaşadığımız sorunun açık bir göstergesidir. Batı dünyası, özellikle Batı Avrupa 500 öncesinden beri biraz sancılı bir şekilde de olsa dini kimliklerden milli kimliklere geçti. Bu geçiş, Fransız Devrimi sonrasında daha da yaygınlaştı. Milli kimliklerin, milliyetlerin ortaya çıkışı ulusal egemenlik ve demokrasiyle birleşti.

1924 Anayasası’na kadar kimlik aidiyeti meselesi Türkiye’de tartışmalıydı. Örneğin Kurtuluş Savaşı sırasında Birinci Meclis’te kimliğimizin ne olduğu meselesi tartışılmıştı. Birinci Meclis’te farklı etnik kimliklerin Türk ortak kimliği ile tanımlanmasının benimsemediği, bunun yerine birleştirici kimlik olarak İslam kimliğine daha yakın olunduğu görülmektedir. Nitekim Meclis’te 1 Mayıs 1920 tarihinde Kastamonu milletvekili Yusuf Kemal (Tengirşenk) Bey’in yaptığı Türklük vurgusuna Sivas milletvekili Emir Paşa’nın itirazı tartışmalara neden oldu. Emir Paşa’nın ortak kimlik olarak Türklük vurgusunun yapılmaması, onun yerine Müslümanlık ve İslamiyet vurgusu yapılması isteği itirazlara yol açtı. Yusuf Kemal Bey’in Türk derken İslam anlamında kullandığı, Emir Paşa’nın bu ifadeyi çarpıttığı şeklindeki itirazlar arasında, Emir Paşa sözlerini zorlukla tamamladı. İtirazlar sonrasında Emir Paşa sözlerini yumuşattı ama fikrinden de geri adım atmadı. Uzlaşma sağlama görevi Meclis Başkanı Mustafa Kemal Paşa’ya düştü. Aşağıdaki cümleleri genel olarak akademik camiada bilinen cümleler olmakla beraber, Emir Paşa’nın sözleri neticesinde Meclis’te uzlaştırma amacıyla söylendiği pek de bilinmemektedir:

MUSTAFA KEMAL Pş. — Efendiler, meselenin bir daha tekerrür etmemesi ricasiyle bir iki nokta arz etmek isterim: Burada maksudolan ve Meclisi Âlinizi teşkil eden zevat yalnız Türk değildir, yalnız Çerkes değildir, yalnız Kürd değildir, yalnız Lâz değildir. Fakat hepsinden mürekkep anasırı islâmiyedir, samimî bir mecmuadır.

Atatürk, İstiklal Savaşı sırasında iç çatışmaya düşmemek adına tartışmayı ertelemiş, orta bir yol bulmuştur. Ancak görüldüğü üzere o dönemde kimlik meselesinin belirsizliği halen tüm sıcaklığı ile sürmekteydi. Burada da Osmanlı kimliği gibi –biraz dini kimlikle daraltılsa da- geniş kapsamlı bir kimlik tanımlaması söz konusuydu. Yürütülen İstiklal Savaşı gayri Müslim unsurları dışarıda bırakmış, dini bir kimlik ağır basmıştı.

Cumhuriyet’le ve devrimlerle beraber, dini kimlikten seküler/laik bir milli kimliğe geçiş –Batı’dan bir hayli geç olsa da- Türkiye’de de başladı. 1924 Anayasası tartışmalarında ve Anayasanın Türk tanımında bunu görmek mümkündür. 1924 Anayasası tartışmaları sırasında bugün de tartışılan Türklük ve Türkiyelilik kavramları da ele alınmıştır. Anayasanın 88. Maddesi Türk kavramını tanımlar:

Madde 88: Türkiye ahalisine din ve ırk farkı olmaksızın Türk adı verilir…

Yapılan tanım bütün etnik ve dinsel unsurları içeren, asimilasyoncu değil entegre edici bir kapsayıcılıktadır. Mart 1924 tarihinde Meclis’te yapılan anayasa tartışmaları sırasında Mersin milletvekili Niyazi Bey, ülkeye Türkeli denilmesini, Konya milletvekili Naim Hazım da ahaliye Türkiyeli denilmesini önerdi. Her iki öneri de kabul edilmedi.

1924 Anayasası’nda tanımlanan Türklük tanımı Atatürk’ün de farklı zamanlarda kullandığı ifadelerle örtüşmektedir:

"Türkiye Cumhuriyeti'ni kuran Türkiye halkına Türk Milleti denir" (1925).

“Millet, dil, kültür ve ülkü birliği ile birbirine bağlı vatandaşların teşkil ettiği siyasal ve sosyal topluluktur” (1930).

“Diyarbakırlı, Vanlı, Erzurumlu, Trabzonlu, İstanbullu,Trakyalı ve Makedonyalı hep bir ırkın (milletin) evlatları, hep aynı cevherin damarlarıdır” (1932).

Yukarıdaki tanımların hiçbirinde etnik ve dini kimliğe vurgu yok. Son ifadede geçen ırk tanımı ise millet karşılığı kullanılmıştır. Tıpkı İstiklal Marşı’ndaki gibi…

Türk kavramı etnik kimlik olmanın ötesinde ortak milli kimlik olarak, kapsayıcı bir kimlik olarak kullanılmıştır. Bilindiği üzere tarihsel açıdan iki tip milliyetçilik anlayışı var. Biri yurttaş temelli Fransız tipi milliyetçilik, diğeri ırk temelli Alman tipi milliyetçilik. Atatürk başta olmak üzere Cumhuriyetin kurucuları bütün etnik ve dinsel unsurları kapsayıcı, ümmetten millete geçişi amaçlayan laik bir milli kimlik hayal ettiler.

Cumhuriyetin ikinci yüzyılında bile sözde entelektüel çevrelerde yapılan tartışmalar kaygı verici. Oysa Türkiye Cumhuriyeti, Osmanlı mirası üzerine kuruldu. 1774 Küçük Kaynarca’dan beri içeriye göç aldı. Kırım, Balkanlar ve Kafkasya’dan… Toplamda 1927’de ülke nüfusunun 13,6 milyon olduğu dikkate alınırsa, 1774-1923 arasında 150 yılda gelenlerin toplam sayısı 5 milyon. 5 milyon kişi de o topraklarda katledildi. Gelenler, Anadolu’nun homojenleşmesine imkan sağladı. Diğer taraftan gelenlerin gidecekleri tek vatan toprağı da burasıydı. Kurtuluş Savaşı da bu temeller üzerine inşa edildi. O ölüm kalım savaşı da ondan verildi. Kıymetini bilmek zorundayız. Unutmamalıyız ki buradan gidecek yerimiz yok. Türkiye’yi Lübnan ve Irak gibi etnik ve dini kimliklere siyasal ve toplumsal statüler tanınan ülkelere dönüştürmek, Türkiye’yi çağdaş ve demokratik bir ülke kılmayacak. Cumhuriyetin kurucuları Batı tipinde demokratik bir Cumhuriyet hayal ettiler, Ortadoğu tipi/Lübnan modeli bir Cumhuriyet onların hayal dünyasında yer almıyordu. Lübnan modelinde kimlik temelli yönetim modeli, iç savaş ve bölünme tehlikesini de beraberinde getirmektedir. Çağdaş demokrasiler sosyal, ekonomik ve sınıf temellidir. Laik ulus devlete dayanır.

Fransız, İtalyan, Alman, İngiliz ifadelerini rahatlıkla kullananların Türk yerine Türkiye/Türkiyeli demeyi tercih etmeleri tam anlamıyla emperyalizmin devşirmeleri olduğunu gösterir. Ulus devlet modelinin Batıya ait olduğu, Doğu toplumlarında ulus devletin olamayacağını benimseyen Oryantalist bir zihniyettir. Bu ifadeleri dile getirenlerin bu ülkeyle, Cumhuriyetle, Atatürk ve Türk milletiyle duygusal bağ ve özdeşim kurmaları mümkün değildir.

Sonuç olarak ve özetle söylemek gerekirse Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet, bir ulus devlettir. Bu ulus devlet etnik ve dini kimlik temelli değil, vatandaşlık temelli bir devlettir. 1924 Anayasasının tanımladığı Türk ifadesi vatandaşlık temellidir, kültür temellidir. Etnik ve dini kimlikleri yok sayan değil kapsayan bir ifadedir. 1876 Anayasasında Osmanlı kavramı ne kadar geniş ve kapsayıcı ise 1924 Anayasasındaki Türk kavramı da o kadar geniş ve kapsayıcıdır. O nedenle Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları etnik, dini kimlikleri itibarıyla hangi kökenden gelirlerse gelsinler Türk’türler. Haluk Bilginer ve benzerleri İngiliz tiyatrosu derken nasıl İskoç, Galli, İrlandalı kökenleri kapsıyorsa Türk ifadesi de ortak milli kimlik olarak bütün etnik ve dini unsurları kapsıyor. Rahat olsun. Bu ortak milli kimlik İngiliz, Fransız, Alman ve İtalyan’ın ve hatta Yunan’ın ne kadar hakkıysa Türk milletinin de o kadar hakkıdır.