9 Eylül denince sadece bir takvim yaprağı gelmez aklımıza... 9 Eylül, bu milletin "Yeter artık!" deyip prangalarını kırdığı, bağımsızlığa kavuştuğu o büyük gündür. Hasan Tahsin’in attığı o ilk kurşun, İzmir’den başlayıp bütün yurdu saran bir umut meşalesi olmuştur. Hükümet Konağı’na çekilen o şanlı al bayrak, sadece İzmir’in değil, bütün Türkiye’nin yüzünü güldürmüştür.
İzmir Her Zaman İlklerin Şehri Oldu
Ama İzmir sadece savaşta, zaferde değil; dilde, fikirde, demokraside de hep en önde yürüdü. Hani derler ya "İzmir’in havası bir başkadır" diye... Gerçekten böyledir. Bu şehir, fikrini korkmadan söyleyenlerin, hakkını arayanların, demokrasiye gözü gibi bakanların şehridir. Çok partili döneme geçişten basının özgürce ses çıkarmasına kadar, Türkiye ne zaman nefes almak istese yüzünü hep İzmir’e dönmüştür. İzmir, çok sesliliği bir kavga sebebi değil, bir zenginlik olarak görmeyi her zaman bilmiştir.
Aynı Sokakta Ayrı Sesler, Sıcak Bir Tebessüm
Peki, İzmir’i İzmir yapan asıl sır nedir bilir misiniz? Hoşgörüdür, komşuluktur, insan sevgisidir. Bu topraklarda asırlardır kimse kimsenin dinine, diline, kökenine, siyasi görüşüne bakıp ötekileştirmedi.
Kemeraltı’na girin bakın; bir yanda ezan sesi duyulurken birkaç adım ötede Havra Sokak’taki tarihi sinagoglar karşılar sizi. Basmane’nin eski sokaklarında bir Rum evinin cumbalı penceresinden tarihe bakarsınız, Alsancak’ta bir Levanten evinin önünden geçip gidersiniz. Gevreğini paylaştığın, boyozunu birlikte yediğin insanla mezhebin, ırkın ne olduğunun ne önemi var? Biz bu sokaklarda farklı türküler söyleyerek aynı halayı çekmeyi, aynı Kordon boyunda yan yana yürüyüp aynı gün batımına gülümsemeyi öğrendik.
Son cümle: "İzmir dün bağımsızlığın sembolüydü, bugün de demokrasinin, bir arada kardeşçe yaşamanın ve hoşgörünün en güzel örneğidir.9 Eylül Kurtuluş Günümüz kutlu olsun!"