Kasım ayı bu ülkeye hep bir başka gelir. Sonbaharın sararan yaprakları, erken çöken akşamları ve sokaklara sinen hüznü vardır. Ama bizim Kasım hüznümüz yalnızca mevsimden değildir. Bizim Kasımımızda bir milletin hiç dinmeyen özlemi, hiç eksilmeyen sevgisi ve hiç unutamadığı bir çift mavi göz vardır.
O gözler 10 Kasım 1938 sabahı saat 09.05'te hayata kapandı. Ancak aradan geçen 88 yıl, o gözlerin aydınlattığı yolu karartmaya yetmedi.
Çünkü o gözler yalnızca bir insanın gözleri değildi. Bir milletin bağımsızlık umuduydu. Bir çocuğun geleceği, bir kadının özgürlüğü, bir gencin hayalleri, bir ulusun yeniden ayağa kalkma iradesiydi.
Biz, 88 yıldır bir çift mavi gözün peşindeyiz.
Düşünün...
Bir insan dünyadan ayrılalı 88 yıl olmuş. Onu hiç görmemiş, sesini yalnızca kayıtlardan duymuş milyonlarca insan hâlâ onun ardından aynı sevgiyle yürüyor. Çocuklar fotoğrafına çiçek bırakıyor. Gençler düşüncelerinde gelecek arıyor. Yaşlılar adını andığında gözyaşlarını tutamıyor.
Her 10 Kasım'da Anıtkabir'e uzanan yollarda aynı görüntü yaşanıyor. Başı açık, başı örtülü kadınlarımız, gençlerimiz, çocuklarımız, işçilerimiz, emeklilerimiz... Her yaştan ve her düşünceden insan, ellerinde Türk bayraklarıyla aynı yerde buluşuyor.
Belki birbirlerini tanımıyorlar. Belki hayatın her konusunda aynı düşünmüyorlar. Ama orada hepsinin ortak bir sevgisi var.
Mustafa Kemal Atatürk.
İşte bu sevginin anlamı çok büyüktür. Çünkü Atatürk sevgisi yalnızca geçmişe duyulan özlem değildir. Bugün sahip olduğumuz değerlerin ve yarın çocuklarımıza bırakmak istediğimiz Türkiye'nin de adıdır.
Biz Atatürk'ü çok sevdik.
Çünkü yokluklar içindeki bir milletten bağımsız bir devlet yarattı. Egemenliğin bir kişiye değil, millete ait olduğunu söyledi. Cumhuriyet'i kurarak bu topraklarda yaşayan insanlara kendi geleceklerini belirleme iradesi kazandırdı.
Kadınların toplumsal yaşamda, eğitimde ve siyasette hak sahibi olmasının önünü açtı. Çocukların çağdaş eğitimle yetişmesini istedi. Bilimi, aklı ve özgür düşünceyi ülkenin gelişmesinin temel taşı olarak gördü.
Ama biz onu yalnızca bir devlet kurduğu için sevmedik. Kurduğu devletin geleceğini milletine emanet ettiği için de sevdik.
BİR MİLLETİN KALBİNDE YAŞAMAK
Her 10 Kasım sabahı saatler 09.05'i gösterdiğinde Türkiye'nin dört bir yanında hayat durur. Trafikte araçlar bekler. Fabrikalarda makineler susar. Okullarda çocuklar saygı duruşuna geçer. Sokaklarda insanlar oldukları yerde durur.
O an kimsenin birbirine neden durduğunu anlatmasına gerek yoktur.
Çünkü herkes bilir.
Bir millet, kendisine bağımsızlığını ve Cumhuriyet'i kazandıran önderini anmaktadır.
Dünyada nice devlet adamı gelip geçti. Ama kaçının ardından, kendisini hiç görmemiş nesiller böylesine büyük bir sevgiyle yürümeye devam etti?
Beni en çok umutlandıran, çocukların ve gençlerin Atatürk'e duyduğu ilgidir. Bir çocuğun küçücük elleriyle taşıdığı Türk bayrağında, bir öğrencinin Cumhuriyet üzerine kurduğu hayalde, bir genç kızın özgürce eğitim alabilmesinde o mavi gözlerin bıraktığı aydınlıktan bir parça vardır.
Atatürk'ü anlamak, yalnızca onu anmak değildir. Onun neden eğitime, bilime, sanata, kadın haklarına ve bağımsızlığa böylesine önem verdiğini kavramaktır.
BİZ HÂLÂ O MAVİ GÖZLERİN PEŞİNDEYİZ
Aradan 88 yıl geçti. Dünya değişti. Yeni nesiller yetişti. Şehirler, ülkeler ve yaşam biçimleri değişti. Ama bu milletin Atatürk'e duyduğu sevgi eksilmedi.
Çünkü Atatürk yalnızca tarihe geçmiş büyük bir devlet adamı değildir. Aynı zamanda milletinin yüreğinde yaşamaya devam eden bir insandır.
Kitapları seven, doğaya ve hayvanlara ilgi duyan, ülkesinin insanlarını tanımaya çalışan insan Mustafa Kemal'i de unutmamak gerekir. O, geleceği yalnızca kendi yaşadığı dönem için düşünmedi. Kendisinden sonra gelecek kuşakların daha özgür, daha çağdaş ve daha mutlu yaşamasını istedi.
Atatürk'ü sevmek, yalnızca fotoğrafını duvara asmak, yakamıza rozetini takmak ya da yılda bir gün anmak değildir.
Onu sevmek; Cumhuriyet'e sahip çıkmak, bilimi rehber edinmek, kadınların ve çocukların haklarını korumak, farklılıklarımızla birlikte yaşamayı öğrenmek ve ülkemizi daha aydınlık bir geleceğe taşımak için çalışmaktır.
Çünkü o mavi gözlerin ardındaki en büyük hayal, bağımsız, özgür ve çağdaş bir Türkiye'ydi.
Biz o hayalin peşindeyiz.
Dün olduğu gibi bugün de...
Yarın da...
10 Kasım 2026'da, aramızdan ayrılışının 88'inci yılında, Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü bir kez daha saygıyla, minnetle ve hiç eksilmeyen özlemimizle anıyoruz.
Son cümle: “Biz Atatürk'ü çok sevdik, çok seviyoruz, çok seveceğiz. Çünkü biz, bir çift mavi gözün ışığında aydınlık Türkiye'nin peşindeyiz."
