Ben ilkokulu Samsun’da okudum.
ATA’mın İstiklal Savaşını başlattığı, Bandırma vapurunun demirlediği tarihi ve gururulu şehir.
O ünlü heykelin dibinde, gölgesinde büyümek, o limanın sularında yıkanmak bizim ayrıcalığımızdı.
Tüm okullar, bayramlarda olduğu gibi, 10 Kasımda da bayraklarla kırmızıya boyanırdı.
Her bir ilkokulda mutlaka ama, mutlaka bir Atatürk köşesi ve büstü olur, bu da o günün şartlarında en mütevazı, en yalın şekilde, bezenirdi.
Çerçvelenmiş ve çuha kumaşı çekilmiş bir panoya, dergilerden, gazetelerden koparılmış silik fotoğraflar konurdu.
Bazı öğrenci şiirleri ve resimleri de duvarlarda sergilenirdi.
50 li, 60 lı yıllar…
Okulların da velilerin de bütçesi dardı. Bir çatı bulduğumuza şükreder;, borusu tüten, yan yatmış bir sobanın verdiği ısıyla yetinirdik. Öyle şimdiki gibi görkemli zengin okullar, mermer koridorlu derslikler, yoktu.
Bizde sevginin ve saygının en yalını vardı.
Her 10 kasımda, herkes bahçesinden topladığı rengarenk çiçeklerden bir demet yapar, bazı anneler onu, evde elde yaptıkları fiyonklarla toplayıp, özel hale getirirdi. Aileler de, çocuklarının yanısıra, 10 Kasım için saygılı bir özen içinde olurdu.
O yıllarda…Çoğu kişinin evi müstakil, bahçeli ve çiçekli olurdu. Bunlar villa sanılmasın. (O zaman villaları sadece filmlerde görürdük .) Çok arkadaşımız tek katlı, bahçeli, tarabalı, eski, mütevazı evlerde otururdu.
10 Kasımlarda;
Okullarda önce saygı duruşında bulunur, İstiklal Marşı söyler, şiirler okurduk.
En önemlisi:
Tüm gün,
iki öğrenci, Ata’mın büstünün iki yanında, ders boyunca nöbet tutarak; teneffüste de nöbeti diğer arkadaşlarımıza devrederek, hiç ara vermeden, Ata’mıza saygımızı gösterirdik.
Şimdilerde Atatürk’ü anma nasıl oluyor bilmiyorum?
Yapay zeka çıktı, mertlik bozuldu. Her şey yapay oldu.
