Günümüz toplumunda bireylerin ruhsal dünyasına dikkatle bakıldığında, beklenmedik bir şekilde bireylerde bir bezginlik ve bir tükenmişlik hali yaşanmaktadır. Bu tablonun nedeni yalnızca modern yaşamın hızı ya da ekonomik kaygılarla açıklanamaz. Belki de etik ve ahlâk konularına olan duyarsızlık ya da felsefenin o merakla başlayan öyküsüne olan mesafe de bunu etkilemektedir. İnsan aklı kendi varoluşsal kökenlerinden uzaklaştıkça, gündelik hayatın mekanik akışı içinde savrulmaya ve içsel direncini kaybetmeye açık hale gelmektedir.

Felsefe, insanın kendine ve evrene duyduğu saf bir merak ve hayret uyanışıyla doğmuştur. "Ben kimim, yaşamın amacı nedir ve doğru olan nasıl tanımlanır?" soruları, insan aklını diri tutan köklü arayışlardır. Bugün ise bu entelektüel merak, yerini gündelik ezberlere ve yüzeysel telaşlara bırakmıştır. Düşünmenin, durup kendine bakmanın ve içsel bir muhasebe yapmanın lüks sayıldığı bir düzende, birey kendi varlığına yabancılaşmaktadır. Merak duygusunu yitiren zihin, yaşamı yalnızca biyolojik bir tekrar haline indirgemektedir. Bu zihinsel uzaklaşmaya, etik ve ahlâk kavramlarına karşı gelişen belirgin bir duyarsızlık eşlik etmektedir. Etik, zorunluluktan doğan bir mecburiyet değil, bireyin kendi vicdanıyla kurduğu o hassas dengedir. Tahminimce etik ve ahlâki çöküşün tamamlanmasının da bunda bir etkisi olabilir.

Değerlerin aşındığı bir zamanda toplumsal ve bireysel bağlılıklar da köklü bir biçim değiştirmektedir. Dostluk, vefa ve güven gibi kavramlar; yerini yalnızca maddi kazanca ve geçici tatminlere bırakmaktadır. Günümüzde bağlılıklar para, mevki, çıkarlar ya da çıkar çatışmaları üzerinde yoğunlaşmakta ya da büyük yalnızlıklar yaşanmaktadır. Bireyler birbirine birer yol arkadaşı olarak değil, kendi hedeflerine ulaşmak için kullanacakları birer araç gözüyle bakmaktadır.

Herkesin kendi menfaat sınırlarının ardına çekildiği bir düzlemde, gerçek ve samimi bir paylaşım giderek imkânsızlaşmaktadır. Çevremde duyduklarım da bu durumu açıkça doğrular niteliktedir; bundan oldukça rahatsız olanlar da vardır ama çözümün nerede olduğu bir türlü bulunamamaktadır. Bireyler çareyi yine kendilerini hızla tüketen bu döngünün içinde, daha fazla nesneye sahip olmakta ve buna bağlı statü arayışında aramaktadır.

Oysa çıkış yolu, insan aklının ve vicdanının derinliklerinde saklıdır. "Nasıl daha çok kazanırım?" sorusunun yerine, "Nasıl daha dürüst ve anlamlı yaşarım?" sorusu yerleştirilebildiği zaman, zihinlerdeki bu bulanıklık dağılmaya başlayacaktır. Etiği ve ahlâkı yaşamın merkezine almak, sadece toplumsal dokuyu onarmakla kalmaz; bireyin kendi özüne duyduğu saygıyı da geri kazandırır. Gerçek iyileşme, çıkarların değil değerlerin birleştirdiği vicdana yeniden adım atıldığında başlayacaktır.